Cimabue (1240-1302)

ชิมาบูเอ (Cenni di Pepi หรือเรียกกันว่า Cimabue ) เกิดขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ราวปี ค.ศ. 1240 ถึงแก่กรรมเมื่อราวปี ค.ศ. 1302 ที่เมืองปิซา ดันเตมหากวีร่วมสมัยได้บันทึกประวัติของเขาว่า “ ชิมาบูเอเป็นคนหยิ่งทรนงและภาคภูมิใจในตนเองอย่างสูง เขาคิดว่าตนเองเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค แต่แล้วความยิ่งใหญ่ของเขา ก็ถูกรัศมีของจ็อตโต ศิษย์ที่เขาสร้างขึ้นมาบดบังอย่างสิ้นเชิง” อย่างไรก็ตาม ความยิ่งใหญ่ของชิมาบูเอนั้น จะเป็นจริงหรือไม่ก็ยากที่จะตัดสินลงไปได้ เพราะว่างานจำนวนมากของเขาสูญหายไปหรือไม่ก็เสียหายไปจนหมดสิ้น เหลืองานที่สมบูรณ์เพียงไม่กี่ชิ้น เช่น ภาพปิดด้วยกระเบื้องสี ( Mosaic ) ที่วัดประจำเมืองปิซาและภาพเซนต์ จอห์น

ซึ่งบันทึกไว้ว่าวาดขึ้นในปี 1301 ถึง 1302 เป็นระยะเวลาที่สันนิษฐานว่าชิมาบูเอคงถึงแก่กรรมในปีนี้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นภาพของโมเสคที่เมืองปิซายังได้รับการซ่อมแซมและ เปลี่ยนแปลงจนทำให้ความยิ่งใหญ่ ของชิมาบูเอยากที่จะพิสูจน์ ให้เห็นอย่างจริงจังได้

อย่างไรก็ตามแม้ว่าประวัติและผลงานของเขาค่อนข้างจะสับสน กิเบอร์ตี ประติมากรในยุคต่อมาได้จดบันทึกไว้ในหนังสือคอมเมนตารีส์ (Commentaries) กล่าวถึงชิมาบูเอว่าเป็นจิตรกรชาวฟลอเรนซ์ผู้มีชื่อเสียงและเป็นครูของจ็อตโต นอกจากนี้ยังเป็น “ ผู้ยังคงศรัทธาต่อลักษณะศิลปะกรีก

“ จากผลงานหลายชิ้นซึ่งเขาเข้าใจกันว่าเป็นของชิมาบูเอ เช่น ภาพแม่พระมาดอนนา ประทับบนบัลลังก์แวดล้อมด้วยหมู่นางฟ้าและศาสดาพยากรณ์ (Madonna Enthroned with Angels and Prophets) พอจะอนุมานได้ว่าเขายังคงติดอิทธิพลศิลปินบิแซนทีน แต่มีแรงผลักดันภายในจิตรใจที่ต้องการแสดงความรู้สึกชอบในธรรมชาติอยู่มาก รูปของคนมีลีลาท่าทางราวกับนาฏลักษณ์และสถิตแน่วแน่อย่างสง่างาม ภาพนี้ประดับอยู่บนแท่นบูชาขนาดใหญ่กว้าง 12 ฟุต สูง 17 ฟุต มีข้อน่าสังเกตอยู่ที่บัลลังก์ประทับของพระแม่วาดให่ดูนูนเห็นได้อย่างเด่นชัดเจนมาก นับเป็นความพลิกแพลงที่มีลูกเล่นมาก แบบสุดท้ายของบิแซนทีนก่อนจะเปลี่ยนรูปไปสู่เรอนาซอง

ผลงานสำคัญอีกหลายชิ้นซึ่งสันนิษฐานกันว่าเป็นฝีมือของชิมาบูเอคือ ภาพวาดตกต่างโบสถ์เซนต์ฟรานซิสแห่งอัสสิสิ ภาพพระเยซูถูกตรึงไม้กางเขนที่เมืองอเรสโซ และวัดซานตา โกรเช ในเมืองฟลอเรนซ์ อย่างไรก็ตามจุดเด่นในประวัติของชิมาบูเออยู่ตรงที่เขาได้สร้างศิษย์ขึ้นมาคนหนึ่งชื่อ จ็อตโต ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของจิตรกรรมเรอนาซอง